Rokjes


Afgelopen augustus begonnen met een costumière-opleiding, omdat ik graag van hobbymatig naaien voor mijzelf uit wil gaan breiden naar echt professioneel naaien. En dan is naailes niet verkeerd natuurlijk… Maar goed, naast alleen maar huiswerk maken wil je natuurlijk ook wel eens wat anders en dus heb ik deze rokjes gemaakt. Het geruite rokje is nog een beetje een proefmodel. Niet helemaal, want ik had van een proeflap ook al een proefmodel gemaakt, maar die had ik verder niet afgewerkt, dus geen rits er in en ook geen voering. Bij de geruite versie heb ik ook voor het eerst gebruik gemaakt van een lockmachine en ontdekt, dat een lockmachine een hele fijne uitvinding is.

Omdat ik vond, dat de stoffen al voor zichzelf spraken, heb ik het patroon gewoon lekker simpel gehouden. Ik heb het basispatroon voor een rechte rok gebruikt en voor het eerst, afgezien van het proefmodel voor een bovenlijfje wat bij de lesstof behoorde en de huiswerkopdrachten op schaal, een kledingstuk op eigen maten getekend (en daarna natuurlijk in elkaar gezet). Dat er nog maar veel mooie kledingstukken mogen volgen. In ieder geval mijn kerstjurkje van 2016 was zelf getekend en gemaakt. Hiervan volgen nog de foto’s.

Van deze rokjes had ik eigenlijk ook nog betere foto’s willen hebben, maar ik kom er steeds niet toe om betere foto’s te maken en daarom heb ik nu toch maar deze foto;s gepakt. Dit omdat het inmiddels al weer een tijdje terug is, dat ik deze rokjes gemaakt heb en ik bang ben, dat ze anders helemaal niet meer op mijn blog komen… 😉

Inmiddels liggen er nog 3 paar stoffen klaar, waarvan ik ook nog hetzelfde model rokje wil maken. Een wintervariant voor mijn moeder, een wintervariant voor mijzelf en een voorjaarsvariant voor mijzelf…

En daarnaast nog heel veel ideeën voor andere kledingstukken. Dus aan inspiratie geen gebrek, nu alleen de tijd nog…

 

 

 

 

 

 

2 maal hetzelfde 2 maal anders

Tja, dan heb je een blog, dan moet je die blog natuurlijk ook een beetje bijhouden… Helaas is dat bijhouden er een beetje bij ingeschoten. Iedere keer dacht ik: “Ik ga datgene wat ik inmiddels gemaakt heb, nog een keer op de foto zetten en dan werk ik mijn blog bij.” En dan kan ik daarna de nieuw gemaakte dingen er weer opzetten… Maar dat bleek niet zo te werken. De zomerkleren, die nog niet op mijn blog staan, zijn inmiddels opgeborgen in de kast, zonder dat ik er eigenlijk al een goede foto van heb voor op mijn blog.

Dus ik heb nu maar gewoon besloten om het bijwerken even te laten voor wat het is en door te gaan met de spullen die nu nieuw zijn… Dus bij deze een project, dat ik van het weekend afgerond heb.

Al een hele tijd geleden had ik 2 maal hetzelfde geborduurd op de machine als uitgangspunt voor 2 tassen. 1 tas die mijn moeder zou gaan maken en 1 tas die ik zou gaan maken. Nu inmiddels zijn beide tassen af. Vond het een leuk project, omdat het toch eigenlijk wel 2 heel verschillende tassen zijn geworden, terwijl je toch allebei uit bent gegaan van het zelfde borduurwerk en hetzelfde model tas….

Als je denkt: “Hé er zitten nog wat draadjes aan de tas.” Ik kan je geruststellen. Bij de foto’s die op de tafel gemaakt zijn, was mijn tas nog niet helemaal afgewerkt. Alleen moest ik toen al wel de foto nemen, anders kon ik geen foto meer nemen, waar ook de tas van mijn moeder nog op stond… Maar inmiddels is de mijne dus ook helemaal afgewerkt 😉

Die van mijn moeder is inmiddels verworden tot verjaardagscadeau. Naar verluid was de ontvanger er erg blij mee. En de mijne? Ik ben er nog over na aan het denken, wat ik met de mijne ga doen. Ik vind het zelf wel heel leuke tas en als vrouw heb je natuurlijk nooit genoeg tassen, maar er zijn ook nog wel leuke andere doelen te bedenken voor deze tas… Dus tja… Nog geen beslissing over genomen dus. In ieder geval zijn de opties die ik in mijn hoofd heb voor de tas allemaal leuk 🙂 Dus dat gaat vast helemaal goed komen…. 😉

Tassen en zo

Vandaag maar eens een tas in elkaar gezet. Het idee van deze tas had ik al een tijdje. Ik had het idee namelijk opgedaan in de Burda die ik afgelopen sinterklaas van mijn moeder had gekregen, alleen had ik toen nog niet de juiste stof. Die stof kwam ik een tijd terug tegen. Ik was Deventer aan het onveilig maken en kwam daarbij in een stoffenwinkel terecht.En daar vond ik deze stof. Ik moest gelijk aan deze tas denken…

Sorry, ben de naam van de stoffenwinkel vergeten…

Door allerlei andere bezigheden en andere naaiprojecten, was de tas er echter nog niet van gekomen. Maar vandaag dus wel…

Dus bij deze het resultaat: een tas met een dubbele bodem, met rits…

Voor wie deze tas graag zou willen hebben, daarvoor heb ik goed nieuws: de tas is te koop…

Unieke kleding

En ja, natuurlijk moest er ook nog een blog komen met de kleding die ik zelf maak…. Dus bij deze. 🙂 Ik ben nog lerende er in en leer dus bij ieder project nog bij. Ik vind het erg leuk om bij mezelf  te zien, dat ik steeds beter wordt. Momenteel leer ik het mijzelf allemaal aan door het gewoon te doen, maar ik sluit niet uit, dat er in de toekomst nog wel les gaat volgen om nog beter te worden en dan lijkt mij het ook supergaaf om certificaten te halen. Dus wie weet in de toekomst…

Voor nu in ieder geval het jurkje dat ik voor mijn verjaardag heb gemaakt. Gisteren, toen ik mijn verjaardag vierde (vandaag eigenlijk echt jarig 😉 ) al heel veel leuke reacties op mijn jurkje gekregen. Dat doet een mens natuurlijk altijd goed 😉

Zelf ben ik in ieder geval trots op hoe de blinde rits er in zit… Ik kan mij niet herinneren, ooit een keer eerder een blinde rits ingezet te hebben, maar eens moet de eerste keer zijn 😉 De vorige keren dat er eigenlijk een rits in een jurkje hoorde, kon ik uiteindelijk zonder rits in de jurk komen 😉

Ik ben wel een klein beetje uit mijn comfortzone gegaan, vanwege de mouwtjes en onderrand van nepleer/skai leer. Maar ik ben blij dat ik dat gedaan heb, ik ben blij met het resultaat. Wel bedacht ik mij, dat mouwen inzetten waarschijnlijk nooit mijn favoriet gaat worden, net als het verwerken van nepleer en dat die combinatie dus helemaal de nodige moeite heeft gekost, maar het is gelukt…. En nu weer op naar het volgende project…

Alleen nog ding bekennen, het spijkerjasje heb ik niet zelf gemaakt hoor 😉 Dat lag voor nog geen 10 euro bij het kruidvat en paste zo mooi op het jurkje, dat ik het niet kon laten hangen… Wel handig,  omdat het nog niet de hele dag warm genoeg is voor korte mouwen 😉

 

Tekenkunsten

zomer 2015, tijdens een weekje weg, besloot ik om het tekenen maar weer eens op te pakken. Dit idee was eigenlijk al vlak voor de vakantie opgekomen en dus had ik mijzelf al voorbereid door het meenemen van potloden en een tekenblok. Of na ja, eigenlijk was het stiekem een aquarelblok, wat niet zo heel fijn bleek voor grafiettekenen, dus stiekem in de vakantie toch een tekenblok erbij gekocht, maar dat mocht de pret niet drukken…

Eerst een vooral grappige tekening gemaakt, maar toen wilde ik toch gaan voor het “echte” werk… En dus het internet afgestruind naar een leuke foto, die als voorbeeld kon dienen. Toch stiekem best handig, je laptop mee op vakantie… 😉

De voorbeeldfoto werd gevonden en dus kon het tekenen gaan beginnen. Het was al weer een aantal jaar geleden, dat ik grafiettekening had gemaakt, dus veel ervaring had ik nog niet. Rekening houdend met het gebrek aan ervaring was ik toch niet ontevreden over het resultaat…

En ik had met het tekenen van deze olifant weer herontdekt, dat ik tekenen eigenlijk wel heel erg leuk vind.

Ik had de smaak dus te pakken… Dus ik ging verder met experimenteren. Waarbij de tekening na de olifant het niet tot het eindstadium gered heeft, ja dat kan ook nog 😉 En daardoor ook niet de foto gered heeft…

Direct na ons weekje Schoorl, want daar zat ik met mijn moeder, ben ik echter begonnen aan een tekening waar ik best trots op ben. Helaas is het verhaal achter de tekening echter iets minder leuk…

(door het inscannen ziet de tekening er helaas wat korreliger uit)

image-2015-08-07(3)

Juli 2015 – Een vreemde gewaarwording

Het is nog heel vroeg in de ochtend, nog maar amper licht buiten. Ik wordt wakker, vreemd want normaal slaap ik altijd door tot de nacht echt voorbij is. Maar nu niet, maar dat besef ik mij op dat moment nog niet. Het is al een beetje licht in de kamer en ik zie naast mij op bed iets vreemds liggen. Het is een polsbandje. Ik pak het bandje en bekijk het wat beter. Ik zie dat mijn naam er op staat. Ik zie nog wat naast me liggen, plakkers. Ik pak ze op en weet eerst niet goed wat voor plakkers het zijn, maar dan krijg ik een raar gevoel, een gevoel van: dit kan niet waar zijn. Ik begin namelijk te beseffen wat het voor polsbandje is. Op het bandje staat nog meer, mijn geboortedatum en mijn adres. Mijn burgerservicenummer en mijn huisarts zijn niet ingevuld, daar hebben ze blijkbaar niet achter kunnen komen, maar dat besef ik mij allemaal nog niet op dat moment. Ik wordt bang en weet niet goed of ik droom of dat ik wakker ben. Ik ben niet alleen in het huisje, dat weet ik wel. Ik weet waar ik ben, in het vakantiehuisje. Samen met mijn moeder was ik een weekje weg. Zal ik haar wakker maken? Maar ik weet niet eens, of ik zelf eigenlijk wel wakker ben.
Ik weet alleen, dat ik van datgene dat naast me ligt, helemaal niets begrijp en dat maakt me angstig. Ik probeer verder te slapen, in de hoop wakker te worden en te beseffen, dat het allemaal maar een droom is geweest. Slapen lukt echter niet meer. Ik blijf maar malen in mijn hoofd. Ik wil weten wat er gebeurd is. Ik stap uit bed en ga naar het toilet. In de badkamer kijk ik in de spiegel en ik zie sneetje op mijn neus, weer iets waarvan ik niet weet hoe ik daar aan gekomen ben. Even later loop ik weer terug naar de slaapkamer. Ik hoop dat als ik terugkom, dat die nare attributen van mijn bed verdwenen zijn, dat het toch een overblijfsel van een droom was. Helaas, als ik terugkom liggen ze er nog steeds. En ik zie nog wat liggen, mijn paardrijbroek en de sokken die ik aan zou trekken met paardrijden. Ik pak de paardrijbroek. De broek is een beetje vochtig en lijkt gedragen te zijn.
Heb ik dan toch paard gereden?
Maar dat kan niet, want dan zou ik dat toch wel geweten hebben?
Uiteindelijk val ik toch nog in een onrustige slaap.
Een paar uur later wordt ik gewekt door mijn moeder. “Hoe gaat het?”, vraagt ze
“Mam, heb ik dan wel paardgereden?”
“Weet je dat dan niet meer?”
“Nee!”
“Je bent van het paard gevallen.”
Ik begin te beseffen dat er toch echt iets gebeurd is. Ik zoek mijn fototoestel en zie mijzelf op het paard zitten. Ik ben de vorige dag naar de manege gegaan. Vage flarden komen naar boven. Een fries, ik zou op een fries gaan rijden. Nee, toch niet, want op de foto’s zat ik op een pony. Blijkbaar is er geruild en ben ik niet op de fries gegaan.
En verder? Ik graaf krampachtig in mijn geheugen. Maar er komt niets meer boven. Ik weet het echt niet meer. Een hele rare gewaarwording.
Ik ga mijn spullen inpakken. Rustig aan, want ik voel mij niet heel fit, maar de spullen moeten toch weer in de koffer. Het is namelijk de laatste ochtend van de vakantie. De laatste ochtend? Voor mijn gevoel zijn we hier helemaal nog geen week. Ook de rest van de vakantie lijkt ineens een soort van droom. In een soort van roes, niet wetend of ik wel of niet al wakker ben ga ik nog een laatste keer douchen. Onder de douche probeer ik wakker te worden, nog steeds hopend dat het een droom was.
Na het douchen en ontbijt doen we de laatste spullen in de auto en zetten we mijn moeders’ fiets op de fietsendrager. Alleen haar fiets, want mijn fiets staat nog op de manege.
Met de auto rijden we naar de manege. Nog geen 5 minuten rijden.
Op de manege worden we vriendelijk ontvangen en krijgen we koffie en thee aangeboden. Bezorgd vragen ze me hoe ik me voel. Op mijn beurt vraag ik wat er gebeurd is.
Ook vraag ik of ik de pony mag zien, waarop ik gereden heb. De pony staat nog op stal. Ik sta bij de stal en maak foto’s. Opnieuw een rare gewaarwording. Ergens in de krochten van mijn hersenen lijk ik de pony te herkennen. Of herken ik de pony van de foto? Want herinneren doe ik mij de pony niet. Heel raar en ook een beetje eng.
De rit ging goed, hoor ik, alleen op het strand wilde mijn pony, de anderen inhalen.
Ik schijn nog geroepen te hebben. Het meisje van de manege heeft nog omgekeken, meer weet ik niet. Behalve dat ze me verteld hebben, dat ik van de pony gevallen ben. Hoe? Ik weet het niet? Misschien hebben ze het wel verteld, maar ben ik het weer vergeten.
Ik ben weer op de pony gestapt. Dat moet wel, want mijn moeder heeft nog foto’s gemaakt, van toen we terugkwamen op de manege. En op die foto’s zat ik op de pony.
En wat is er daarna gebeurd? Er moet nog iets gebeurd zijn. Een reden waarom alsnog de ambulance is gekomen. Die reden zal niet zijn geweest dat ik zittend op de pony aan kwam rijden… Nee, er moet iets anders gebeurd zijn…
Ben ik niet goed geworden? Ben ik onderuit gegaan op stal? Ik graaf wederom in mijn geheugen. Opnieuw tevergeefs.
Van mijn moeder had ik inmiddels gehoord, dat ik een hersenschudding had.
Dat ik in het ziekenhuis geweest was, dat wist ik al door het polsbandje.
Maar hoe en wat verder? Ik weet het niet. Zal ik het mij ooit nog herinneren? Op de weg naar huis, was ik bij. Ik wist precies de weg naar huis. Tenminste, dat zegt mijn moeder. Maar ik heb het niet opgeslagen in mijn herinnering. Een hele gekke gewaarwording, ook voor mijn moeder. Want hoe kan het, dat iemand helemaal bij is en het zich de volgende dag niet meer kan herinneren? Toch een raar iets zo’n hersenschudding!
En ook een raar einde van de vakantie. Wat het hoogtepunt van de week had moeten worden is een…. Ja, wat is het geworden? Ik had het mij in ieder geval heel anders voorgesteld. Maanden naar uitgekeken en speciaal voor gespaard. En weg is het. Als een gecrashte harde schijf. Zou het ooit nog terugkomen?
En nu? Sparen voor een nieuwe rit? Ook voor deze rit had ik gespaard. Ik had mij er vreselijk op verheugd. Er op verheugd het gevoel van vrijheid te ervaren wanneer je op een paard zit. Het warme paardenlijf onder je. Het ritme van de stap, de draf, de galop. De galop? Ben ik bang geweest voor ik er af viel? Voelde ik het aankomen? Genoot ik verder wel van de rit? Allemaal vragen…

Inmiddels ben ik weer thuis. Na een paar dagen bij mijn moeder te zijn geweest, ben ik gisteren weer thuis gekomen. Nog steeds met een onwezenlijk gevoel. Vanmorgen werd ik wakker en ik zag de koffers nog staan in huis. Gisteren had ik niet meer de fut deze op te ruimen. De autorit naar huis was al vermoeiend genoeg. Hoofdpijn en duizeligheid dwongen me te rusten. Vanmorgen stonden ze dus daar, midden in de kamer, als een stille getuigen dat ik echt op vakantie ben geweest.
Net als de cap. Ik bekijk de cap nog eens goed. Er zit een scheurtje in, als bewijs van een heftig einde van een weekje weg.

Uit de oude naaidoos…

1926812_646466478807339_8318005897954420079_n10750349_650871411700179_5469667282728750542_o

De boekenplank

Boeken horen in een huis. Een huis zonder boeken leeft in mijn ogen niet echt. Boeken zeggen veel over de bewoner(s). Zeker als er meerdere boeken over een bepaald onderwerp zijn, of juist heel veel verschillende onderwerpen omdat iemand hele brede interesses heeft. Of…. Vul maar in…

Maar ja, al die boeken moeten natuurlijk wel een plekje hebben…  In mijn woonkamer staat een boekenkast, in zoverre je het nog een boekenkast kan noemen, want zo stevig is ie niet meer, maar goed, ik ben al aan het nadenken voor een (creatieve) oplossing daarvoor… In mijn slaapkamer had ik echter niet echt iets voor mijn boeken. Ja op mijn nachtkastje, maar daar werd de stapel ook steeds hoger… Dus in oktober 2014 ging ik eens op zoek naar een leuke oplossing… Een gewone boekenplank vond ik niet leuk en aangezien het geheel boven het hoofdeinde van mijn bed moest komen ook niet echt handig.

Gelukkig vond ik op internet een leuke oplossing, een ‘boekenplank’ van stof….

Niet moeilijk te maken en ik had nog leuke stof liggen, dus ik ging aan de slag. De gordijnstangen, die doelloos waren geworden hadden zo ook weer een mooie functie gekregen.

In de winkel een paar haken gehaald en de boormachine van de buurman geleend en voila het zaakje hing aan de muur. Nog steeds heb ik er veel plezier van….

Nieuwsgierig hoe je zelf zo’n boekenplank kunt maken? In deze link vind je de werkbeschrijving: http://pennycarnival.typepad.com/penny_carnival/2009/02/tutorial-hanging-book-display.html